Een kwart eeuw ‘Utrera
del Norte’
Dit jaar is het 25 jaar geleden dat
Utrecht door een initiatief van Rini Kersten kennis maakte met de
flamenco. Omdat we meer willen weten over de geschiedenis van
flamenco in Utrecht zochten we Rini op. Het bleek nog niet zo
gemakkelijk om samen met hem de geschiedenis in te duiken, want we
troffen een man met visie, iemand die liever vooruit kijkt dan terug.
Gelukkig was hij, na enig aandringen, bereid om achterom te kijken en
ons de geschiedenis te vertellen:
De dansende promovendus
Ik doe het niet vaak, maar als ik mijn
verhaal vertel krijg ik nog altijd gekke gezichten. Ik was namelijk
afgestudeerd medisch bioloog en bijna klaar met mijn
promotieonderzoek. Maar omdat mij van veel verschillende kanten werd
gezegd dat ik danstalent had heb ik besloten om het roer om te
gooien. Ik ben een opleiding begonnen aan de dansacademie in Arnhem.
Ik was toen 28 en daarmee een van de oudere studenten natuurlijk. Dat
maakte ook dat de moderne dans me wat minder trok, waarna ik me ben
gaan specialiseren op het gebied van folklore, Spaanse dans en
flamenco.
Naast het dansen heeft organiseren me
ook altijd in het bloed gezeten. Omdat ik de flamencokunst
vanzelfsprekend ook wilde uitdragen heb ik 'Centro flamenco Puro'
(CFP) opgericht en ben ik begonnen met het geven van flamencodansles
in Utrecht.
Stampen boven het Stampertje
In de eerste dagen hebben we als CFP
een zwervend bestaan moeten leiden, want ons gestamp werd niet overal
gewaardeerd. Daar zijn best wat sterke verhalen over te vertellen. Ik
herinner me bijvoorbeeld dat we lessen hebben georganiseerd in het
Mirliton-theater in Hoog Catharijne (direct links van de V&D
boven die bloemisterij). Ook daar moesten we snel weer verkassen,
maar wat is nu het mooie: dat bloemenzaakje hete destijds het “Het
Stampertje”.
Wat later kregen we een betere plek in
de oude fabriekshal 'Sterrenbos'. Deze stond leeg en de gemeente had
een aantal loodsen toegewezen voor culturele doelstellingen. Zo
hadden we voor het eerst een plek waar we wat langer konden blijven.
Maar ook dat was tijdelijk. Daarna kregen we door de gemeente de
locatie aan de Catharijnesteeg (Studio
Alhambra: red) toegewezen.
De Catharijnesteeg: eindelijk een
vaste plek
Daar in de Catharijnesteeg begon de
zaak pas echt goed te lopen. We kregen toen niet alleen de
beschikking over drie studio's, maar ook over een bar. En zeker die
laatste speelde geen onbelangrijke rol in het geheel. Een
fantastische tijd brak aan. Naast flamencolessen organiseerden we
vele andere activiteiten zoals filmavonden en workshops. Ook
verhuurden we de studios aan andere niet-westerse dansdisciplines
zoals buikdansen, salsa en tango.
In de hoogtijdagen waren maar liefst
400 mensen bij het hele gebeuren betrokken. Na de lessen was het
iedere avond feest in de bar. De sfeer was daar altijd enorm goed
getuige het aantal mensen dat elkaar daar heeft gevonden. Ik zou best
wel eens willen weten hoeveel huwelijken daar uit zijn ontstaan, maar
het is in ieder geval een behoorlijk aantal geweest.
Een toffe curator
Ondanks het succes en de overduidelijke
vraag naar de diensten van CFP ging de zaak toch bankroet. Dat
(eerste) faillissement is vind ik zelf nog steeds een raar verhaal,
we hadden namelijk maar één schuldeiser en dat was de gemeente.
We kregen echter een curator toegewezen
waarvan ik merkte dat hij ons eigenlijk wel een leuke club vond. We
konden hem laten zien dat er nog steeds iedere avond geld binnenkwam.
Hij heeft er toen voor gezorgd dat we het lesjaar konden afmaken en
onze drank- en pindavoorraad nog aan de bar konden verkopen. Dat ging
allemaal beter dan verwacht zodat de gemeente er niet onder uit kwam
om ons het volgende jaar weer een huurcontract te geven.
Na dat faillissement heb ik nog een
jaar de organisatie getrokken. Maar vele jaren iedere avond lesgeven,
de bar bemannen en het organisatiewerk hadden me helemaal gesloopt.
Ook was ik al begonnen met het produceren van voorstellingen en dat
begon steeds serieuzere vormen aan te nemen. Het was voor mij een
logische stap om me daar op te gaan richten en de lesactiviteiten aan
anderen over te laten. De organisatie van de school is toen
overgedragen aan Rian van Holland (vanaf dat moment 'Centro Flamenco
Utrera': red) en ik ben met het impresariaat 'Centro Flamenco Puro'
verder gegaan.
Duende, als het eenmaal ergens
zetelt dan blijft het daar voorgoed
Nadat ik met het impresariaat ben
begonnen heb ik me eigenlijk nooit meer bezig gehouden met de school.
Waarschijnlijk omdat ik er zoveel tijd in had gestoken was het voor
mij tot een natuurlijk eind gekomen. Sindsdien wordt mijn tijd gevuld
met het organiseren van voorstellingen, daar heb ik mijn handen ook
meer dan vol aan.
Na afloop van die voorstellingen spreek
ik aan de bar nog wel mensen uit de tijd van de Catharijnesteeg. Wat
mij opvalt is dat er nog steeds een groep mensen op zoek is naar dat
sfeertje dat daar ooit was. Deze mensen hebben het nog een tijdje
voortzetting proberen te geven in Casa Sanchez tot dat weer ter ziele
ging, en nu ontmoeten zij elkaar vaak weer in restaurant Ele.
De voorstelling van Casa Puerta (het project van Falu: red) was eigenlijk de eerste keer sinds mijn vertrek dat ik mijzelf weer in de Utrechtse flamenco-scene begaf. En dat optreden was zo leuk gedaan en de sfeer daar in de kelder van het SJU was zo... ik moet zeggen, ik schoot helemaal vol. Ik realiseerde me toen dat het gevoel dat daar ooit was in de Catharijnesteeg er nog steeds kan zijn.
Lineke en Paul
schreef op 09-05-2011
Inderdaad, vele huwelijken. Ook dat van ons, en het ook gevierd in de bar beneden.
Lieve groeten van Lineke en Paul.
Tjitske
schreef op 26-03-2011
Dank dat je ooit ben begonnen, ik geniet er nu wekelijks van!