Jose Rijnders

Jose Rijnders (30) had voor ze flamenco ging doen al behoorlijk wat ervaring met andere dansen. ‘Ik heb vroeger, net als een heleboel middelbare scholieren, gestijldanst. En na de middelbare school heb ik dat nog vrij lang volgehouden. Ook een beetje wedstrijden gedaan enzo. Was eigenlijk heel leuk. Maar ergens tijdens mijn studie Frans is het een beetje weggevallen. En toen ik mijn tweede jaar aan het werk was – ik geef lessen Frans op een middelbare school – kreeg ik opeens weer de kriebels. Maar ja: in dat 1-2-3 cha-cha-cha had ik niet zo’n zin meer op de een of andere manier. Dus wat dan wel? In Rotterdam, waar ik toen woonde, werd van alles aangeboden. En ik was in die tijd alleen, en wilde iets doen waarbij ik niet van een danspartner afhankelijk was. Flamenco had me sowieso al aangesproken altijd. Ik vond de muziek heel indringend, intrigerend ook, dat hele ‘ondergrondse’ ervan… Dus naar een proefles gegaan van Mari, die ook in Rotterdam lesgeeft. En was meteen helemaal in de wolken. Nu, na vier jaar en een verhuizing naar Utrecht, begrijp ik steeds meer waarom. Omdat flamenco veel meer is dan choreografie. Veel meer dan gewoon wat pasjes leren. Flamenco is individueel. De opzwepende muziek neemt je mee, en je doet – binnen het framewerk van wat je geleerd hebt in de lessen – je ‘eigen ding’. De duende heb ik daarbij misschien nog niet helemaal te pakken, haha, maar ik probeer ‘m zoveel mogelijk op z’n staart te zitten!’