Karin Elich

Karin Elich (45) studeerde moderne dans aan de Theaterschool Amsterdam, en was later werkzaam als danser, dansdocent en choreograaf. Toch ontbrak er iets aan wat ze deed, vond ze. ‘Moderne dans is zo sexloos. Ik was op zoek naar een dans waarmee ik een krachtig, zelfbewust vrouwbeeld kon uitdrukken. Eind jaren ’80 vond ik dat in de flamenco met z’n dynamiek en z’n prachtige plotselinge wendingen. Ik had les van Eva la Yerbabuena, en mijn god: als die een draai naar rechts maakte dan ging er ook geen haartje naar links! Ik heb het gevoel dat ik mezelf compleet kan uitdrukken in de flamenco. Maar ja: die ritmes zijn natuurlijk best moeilijk als je er niet mee bent opgegroeid. Daarom ben ik naast de dans ook zang gaan doen. Om daar wat meer vertrouwd mee te raken. Echt goed zingen kan ik trouwens niet, daar maak ik me helemaal geen illusies over. Maar ik hoef het ook niet te kunnen. Ik ben danseres. En ik leer van de zang. Heel veel. Door Falu. Wat die man doet is echt uniek. Wie hij is en hoe hij zingt, dat is één. Hij is totaal toegewijd. Is een vorm van liefde ook gewoon. En die krijg je er gratis bij. Ik groei daarvan. En in de dans heb ik bijzondere momenten meegemaakt daardoor. Momenten van flow. Of duende. Dat je het idee hebt of er vanuit de grond een bliksemflits door je heen schiet, terwijl alles in slow motion gaat opeens, en je aan staat, en alles samenvalt en klopt. Tja... Dáár doe je het voor natuurlijk!’