Nadia Lawrence

Nadia Lawrence (30) is een jaar geleden van Toronto, Canada, naar Utrecht verhuisd. Ze is architect, en danst flamenco sinds ze er tijdens een stage in Barcelona, zeven jaar geleden, op een onverwachte manier mee in aanraking kwam. ‘Flamenco is in Barcelona, in het noorden van Spanje, niet erg populair. Toch hoorde ik op een keer, gewoon toen ik op straat liep, allerlei geluiden en gezang in de verte en ik dacht: “hé, wat is dat?”. Dus ik volgde die geluiden, en zocht, en kwam uiteindelijk terecht bij een piepklein keldertje vol oude mannetjes die ritmes op tafels sloegen, en klapten, en d’r waren vrouwtjes met één tand die dansten; ongelofelijk was ‘t, heel onwérkelijk, en – ja – ik zag echt een soort van spirituele passie daar. Dus ik dacht: “ik moet exact weten wat dit is!”. En terug in Toronto heb ik me verdiept in flamenco, en danslessen genomen, bij Esmeralda, een heel bijzondere lerares. Ze is ergens halverwege de zestig, en danst elke jonge meid helemaal van tafel. Haar ritmegevoel, haar bewustzijn van maat en ritme, was totaal anders dan dat ik het kende. Ze hoort muziek op een heel andere manier dan de meeste mensen. En we hebben het eerste jaar alleen maar naar ritmes geluisterd, opnieuw en opnieuw en opnieuw: ‘pak de drie, pak de tien, pak de twaalf!’. Ontzettend moeilijk. Pas na anderhalf jaar kon ik voelen in plaats van tellen. En toch heerlijk, en mooi, en krachtig, en mannelijk, en vrouwelijk, en alles tegelijk!’